Ilargaren alaba

Toti Martínez de Lezea
Erein, 2013
Eleberria

“Madaleni ez zitzaion zalantzarik geratu emakume haiek sorginak zirela, baina ez zuen ulertzen nola harrapatu eta atxilotu zituzten. Berak zekielarik behintzat, inork ez zuen inoiz sorgin bat harrapatu. Bere herrian ez behintzat.

–Sorginak zarete? –galdetu zion azkenik hurbilen zeukanari, ausardia hartuta; hura begira geratu zitzaion finko-finko, eta ondoren odola ere izoztu zion barre zoli, luze bat egin zuen”.

Erantzun bat “Ilargaren alaba” bidalketan

  1. Iraide Luaces Dolores Ibarruri

    Asko gustatu zait liburu hau, Zugarranurdiko sorginen istorioari diruditzen delako. Madalen ama herrira jaistean inkisidorea sorgin bar dela pentsatzea kartzelara eramaten du, orduan Madalen beraren bila joaten da, eta gauza asko egiten ditu bere amak. Nik sorginezko edo sirginkeriaren istorioak, edo gauza horien bitxikeriak atsegin ditut. Liburua gustatu arren,askoz ere gustatzen zaizkit, istorio misteriotsuak edukitzen dituzten istorioak.
    Orokorrean gertatzen diren ekintzak ondo lotuta daude.
    Hasiera ondo azalduta dago, istorioan berehala sartu naiz, ez da bat ere jorapilatsu, ondo deskribatzen dituelako pertsonai nagusiak.
    Liburua irakurtzea jakin-mina sortu dit, ez dakizulako zer, nola eta norekin egingo dituen gauzak.
    Amaiera ez zen nik espero nuena, ondo egon da, baina beste amaiera bat emango nioke.

    Nik liburua aukeratzea egin zuena portada izan zen, deigarria iruditu zitzaidan.
    Laburbilduz, liburua irakurtzen disfrutu dut, arazorik Gabe nire lagun bati gomendatuko nioke, oso entretenigarria delako, benetan primerako liburua da.

Utzi erantzuna

Zure e-posta helbidea ez da argitaratuko. Beharrezko eremuak * markatuta daude